Lets Create

2009-08-16T10:44:00.000+04:30

I divide people into two major categories: Free mind peoples and Ideologists. For a free mind man, each choice is a possibility. There is no default for him in good and bad, and right and wrong. An ideologist is someone who has detailed defaults in right and wrong and preformed boundaries to clarify good and bad. There is no possibility for him/her to have a conscious and free choice. In front of the opposite mind, an ideologist disarms soon and there would be nothing for him except violence.
No doubt, you may not find selfishness in the atmosphere of a free mind. In this way I categorize selfishness among ideologists. This seems not far from truth. Ideology of a selfish is himself. You can disarm him, choosing an opposition stand and force him to come into violence. This never means he is good or bad because you are looking at him from a free point of view.

2009-08-12T01:04:00.002+04:30

آزادی بخودی خود کامل یا کافی نیست. وجود آدمهای مخالف آزادی و وجود فضای رعب و وحشت است که ارزش ذاتی آزادی را نمایان می کند.

2009-08-12T00:59:00.000+04:30

روزی از راه رسید
که تو تصمیم گرفتی بروی
تازه و ساده و نرم

بی تو تنهایی و دلتنگی و غم
و دل آشوب عبورت مانده است.

چمدانت بسته است
چشمهایت نیز
و لبانت بی گفت

مهرنازم، نازم
لمس کن روحم را

2009-07-08T20:11:00.002+04:30

کافیست به تلاش خودخواه برای رسیدن به خواسته اش واکنش مناسب و به هنگام نشان ندهیم. آنگاه در خلق فاجعه و جنایت سهیم خواهیم بود. آدم خودخوام هیچگاه ابعاد فاجعه ای را که آفریده درک نمی کند. چون اصلا نگاهش به آنچه اتفاق افتاده نیست. او سرگرم خودش است.

2009-07-08T20:09:00.001+04:30

به تازگی آموخته ام. خیلی تازه
برای مرتکب جنایت شدن یا خلق فاجعه کردن لازم نیست آدم بدی باشی. خودخواه بودن کافیست.

2009-06-27T13:26:00.001+04:30

بسیاری اوقات فراموش می کنیم که هدف گفتگو اثبات برتری و درستی گفتار یکی از طرفین نیست. اصلا برنده شدن یکی از طرفین و محکوم شدن دیگری ارزشی ندارد و هیچ چیزی را ثابت نمی کند. هدف گفتگوی آزاد، رشد از طریق آشنا شدن با فضای یک اندیشه متفاوت است. تفاوت آدمهای آزاد اندیش و ایدئولوژیست در این است که آدمهای آزاد اندیش چنین رشدی را باور دارند و آدمهای ایدئولوژیست نمی توانند حتی امکان آن را تحمل کنند. بدین ترتیب بطور طبیعی ایدئولوژی در انتها به دیکتاتوری می رسد.

2009-06-27T13:23:00.001+04:30

انسان ایدئولوژیک بدون شک در مسیر خشونت است چون بسیاری از استدلالهایش در فضای گفتگوی آزاد پذیرفته نمی شوند. آزادی شرط گفتگو است. نخستین شرط آزادی گفتگو نیز پذیرفتن مبانی متفاوت در اندیشه و استدلال است.

2009-06-27T13:20:00.000+04:30

وقتی اندیشه دچار کاستی و خلل است گفتگو شکل نمی گیرد. مسائل نمی توانند لاینحل بمانند. مساله ای که از طریق اندیشه و گفتگو حل نشود فضا را به خشونت می کشد. آدمهای بدون اندیشه همیشه در زمینه ذهنی خشنی زندگی می کنند.
اما گاهی اوقات یک اندیشه بیمار قادر است چهره ای خشن بخود بگیرد تا فضای گفتگو را منهدم کند. او می داند در فضای گفتگوی آزاد شکست می خورد، بنابراین خشونت انتهایی را در ابتدا خلق می کند که نخستین امتیاز را گرفته باشد.

2009-06-23T13:37:00.001+04:30

یک شاخص مهم تمامیت آینده است. وقتی که سالها پس از تصمیم گیری بر می گردیم و با خوشنودی به آنجه کردیم نگاه می کنیم. همان که می بایست اتفاق می افتاد و افتاد.

2009-06-23T13:33:00.002+04:30

آدم آزاد با خودش در تمامیت است. او مسئول گفته ها و نوشته ها و اعمالی است که انجام می دهد. سه شاخص آزادی، تمامیت و مسئولیت هر انسانی را در مسیر شگفت انگیزش به سوی خودش نگاه می دارد.

2009-06-23T13:30:00.000+04:30

آزادگی آنجاست که نتوانند دین و هر آنچه در مرزهای اعتقادات و باورها و علاقمندی های توست را دستاويز تسلط به تو کنند.

2009-06-22T16:50:00.000+04:30

خداوندا چقدر ضعیف و بیچاره ای! از هنگامی که متولد شده ای بازیچه دست دین فروشان و قدرتمندان، دروغگویان و حقه بازان بوده ای. برای یک بار هم که شده اندکی نیرومندی به خرج بده، درست و غلط و خوب و بدت را بردار و از زندگی ما بیرون برو. آنگاه خواهیم دانست که با این جماعت چه کنیم.

2009-06-17T08:41:00.002+04:30

هر کسی می بایست مرزها و محدودیتهای خودش و دیگران را بشناسد. هر کس می بایست بتواند حرف بزند و ابراز عقیده کند. این تازه آغاز راه است. ما تا آغاز راه هم راه طولانی در پیش داریم.

2009-06-17T08:39:00.001+04:30

عجیب نیست که در مسیر آزادی سیاستمداران به مردم پشت کنند. آنها هیچگاه قول محکمی در این مورد نداده اند.

2009-06-16T23:55:00.003+04:30

هنرمندان و فلاسفه آزادی خواه را از جامعه بیرون کن. این جامعه دیگر هیچگاه مزه آزادی را نخواهد چشید. در این جامعه هر گاه مردم از آزادی حرف می زنند رفتار اراذل و اوباش را خواهند داشت.

2009-06-16T23:55:00.001+04:30

هسته نغز آزادی در هنر و ادبیات پنهان است. آن را سانسور می کنند تا آزادی را چپاول کنند. هر گاه مردم در مورد صحیح بودن سانسور هنر و ادبیاتشان قانع شوند، آخرین لایه های بستر آزادی خواهی از میانشان رخت بر خواهد بست.

2009-06-16T23:54:00.004+04:30

منش آزاد اندیشی از انتخاب آگاهانه تک تک افراد آغاز می شود. وقتی که مردم برای هر عقیده ای امکان و فرصت ابراز فراهم کنند و به دیگران این حق را بدهند که انتخاب متفاوتی داشته باشند.

2009-06-16T23:54:00.003+04:30

آزادی در تمامیت آن هنگامی در جامعه بروز خواهد یافت که مردم آن جامعه، با آگاهی از تعریف و قواعد آزادی، بهای آن را به تمامی بپردازند و آن را بدون خودفروشی و معامله گری انتخاب کنند.

2009-06-16T23:54:00.001+04:30

همه مردم استحقاق آزاد بودن را دارند اما هر جامعه ای دارای بستر مساعد برای پذیرش آن نیست. آزادی نمی تواند وارداتی یا تحمیلی باشد. اگر جامعه ای آزادی را نشناسد، طلب نکند، قواعدش را نپذیرد و بهایش را نپردازد از آن دور خواهد ماند. فعلا دورخواهد ماند تا بستر شناخت و طلب و مبارزه را فراهم کند و آن را بدست آورد.

2009-06-16T23:53:00.003+04:30

نتیجه حضور اندیشمندان فرهیخته و آزاد اندیشان مطلع در حرکت به سمت آزادی، دستیابی به دموکراسی است. آنها فرایند دستیابی به آزادی را قاعده مند می کنند و اجازه نمی دهند این حرکت دستاویز هتک آزادی های دیگران شود. این افراد پیش از آنکه از سیاستمداران باشند از فلاسفه هستند. هر انتخاب دیگری یا به دیکتاتوری می انجامد یا آنارشیسم.

2009-06-16T23:53:00.001+04:30

در مسیر تلاش برای بدست آوردن آزادی، سیاستمداران آزادی طلب در نهایت بر سر میز مذاکره مردم و آزادی را یکجا معامله خواهند کرد چون آنها پیش از آنکه آزادی طلب باشند سیاستمدارند. آنچه مردم را در این مسیر به آزادی نزدیک می سازد حرکت پشت سر سیاستمداران نیست. گام برداشتن در مسیر آزادی و به نام آزادی است.

2009-06-16T01:24:00.002+04:30

مردمی که برای مزه کردن آزادی کتانی می پوشند و به خیابانها می آیند، برای حفظ آن از پوتین پوشیدن ابایی نخواهند داشت.

2009-06-15T20:01:00.001+04:30

من هم البته خیابان را انتخاب می کنم. آنجا می شود کمی از آزادی را تجربه کرد.

2009-06-15T19:57:00.002+04:30

آزادی مزه شگفتی دارد. وقتی حتی فکر می کنی داری قسمتی از آن را تجربه می کنی و حتی وقتی این تجربه به قسمتی کوچک و دور محدود باشد، مستی آن را با هیچ چیز دیگر عوض نخواهی کرد. این روزها، روزهای تجربه آن قسمت ناچیز و دور از آزادی هستند. تجربه این که بتوانی توی خیابان راه بروی و کمی از حرفهایت را با صدایی کمی بلندتر بزنی.

2009-06-15T19:32:00.002+04:30

وقتی در فضای بدست تلاش برای بدست آوردن آزادی نیستیم و نمی دانیم چه بهایی قرار است بپردازیم چقدر آسان است که در این مورد شعار بدهیم.
وقتی براستی نوبت به پرداخت بهای آن می رسد فقط مردترین مردان و احساساتی ترین آدمها در صحنه باقی می مانند.
اینجا دیگر عرصه حضور انتلکتوالها و آدمهای منطقی و تحلیلگر نیست.

2009-06-11T03:05:00.001+04:30

بگذار تجربه اش کنم. این هم بازی جدیدی است.

2009-06-11T03:01:00.001+04:30

فضای تمامیت، فضای هوشمندی نیست. فضای دانسته ها و نظریات نیست. فضای تمامیت به تمامی فضای ندانستن است. این دنیای پر از هیچ ندانستن است که فضای امکان را خلق می کند. دنیای کودکی دنیای همه ممکنهاست.

2009-06-11T02:59:00.001+04:30

فضای کودکی و تمامیت از تحلیل و استنتاج نمی گذرد، از اشتیاق برای تجربه سرچشمه می گیرد.

2009-06-11T02:58:00.000+04:30

فضای تمامیت واقع گرا نیست، حقیقت گراست.
فضای کودکی منطق گرا نیست، تخیل گراست.

2009-06-11T02:56:00.001+04:30

فضای کودکی در بند اتفاقات گذشته نیست.
فضای تمامیت از نگرانی های مزمن آزاد است.

2009-06-11T02:50:00.003+04:30

مثلث سهمگین آزادی/بازی/لذت در همین تمامیت شکل می گیرد. تنها در خالص ترین تصویرهای شکل گیری این مثلث است که می توان تمامیت انسان را لمس کرد. گاهی اوقات آدم بزرگها توانسته اند این مثلث را آگاهانه بسازند. وقتی که بازگشت به سوی کودکی از دست رفته را آغاز کرده اند.

2009-06-11T02:46:00.002+04:30

تمامیت آدمی کودکی اوست. چیزی است که به او قدرت تجربه بی انتها می دهد. در فضای کودکی می توان دوردست ترین ها را در دست داشت و دور از ذهن ترین ها را تجربه کرد. تمامیت آدمی در نوک بینی اش اتفاق نمی افتد. در دور دست اندیشه است که می توان به این تمامیت نزدیک شد.

2009-06-11T02:39:00.002+04:30

خلاقیت در تمامیت اتفاق می افتد. وقتی آدم با تعریف خودش در تمامیت باشد آن اتفاق شگفت خواهد افتاد. تمامیت تعریف آدمی جز در فضای آزادی اتفاق نخواهدافتاد. آزادی بدون مرز و آگاهانه انتخاب شده، همان تمامیت بی نقص آدمی است.

2009-05-20T12:45:00.002+04:30

آزادی از بستر آرامش بر نخواهد خواست.
هیچکس نمی تواند از آزادی هم آرامش طلب کند.
آزادی مسیری از طلب کردن و بدست نیاوردن است.
این حرکت کردن و بدست نیاوردن است که فضای رشد خلق می کند.

2009-05-20T12:40:00.005+04:30

وقتی فضای انتخاب و بستر آزادی فراهم باشد چه عشق و چه اشتیاق. چه تفاوت دارد؟
واگر جای انتخاب و ازادی خالی است چه اهمیت داردکه نه عشق حضور خواهد داشت و نه اشتیاق بکار خواهد رفت.

2009-05-20T12:37:00.000+04:30

عشق یا اشتیاق؟
اشق یا عشتیاق؟

2009-05-12T22:01:00.001+04:30

چقدر زیباست وقتی که کسی در نهایت آزادی و اشتیاق مرا انتخاب می کند.
انتخاب می کند که دوست، معلم، پدر، همسر یا همکارش باشم.
همنشینی آزادی و اشتیاق چه دلفریب و شگفت خواهد بود.

2009-05-12T21:55:00.002+04:30

آیا آنچه هستیم را انتخاب کرده ایم؟ آیا انتخاب می کنیم؟ اگر نه چگونه بودنی را انتخاب می کنیم؟ اغلب می ترسیم از فکر کردن به این که اصلا انتخاب خودمان نیستیم. وقتی لیاقت انتخاب خودمان را نداریم چطور در دیگران شوق انتخاب کردن بوجود آوریم؟ عجیب نیست که دیگران مشتاق ما نیستند.

2009-05-11T18:21:00.001+04:30

هر معیاری که انتخاب را محدود می کند بخشی از سنت است و هر عاملی که بستری شود برای گسترده کردن دایره انتخاب، بخشی از مدرنیته.
سنت محکوم نیست اما مسیر انسان به ناچار رو به گستردگی است.

2009-05-11T18:19:00.000+04:30

اگر در انتخاب آزاد نیستیم، اندیشه انتخاب را هیچکس نمی تواند از کسی بگیرد.

2009-05-10T09:40:00.002+04:30

بجای سبک و سنگین کردن می شود انتخاب کرد.
در سبک و سنگین کردن فضای خوب و بد، بدتر و بهتر و درست و غلط هست.
در انتخاب فقط انتخاب هست، ورای همه معیارها و شرایط.

2009-05-10T09:38:00.000+04:30

راه را انتخاب کنیم و از نتیجه آزاد شویم.

2009-04-22T10:05:00.000+04:30

فضای سنگین تجربه...

2009-04-14T20:06:00.002+04:30

وقتی عبور از خوب و بد را تجربه می کنی...
وقتی عبور از درست و غلط را تجربه می کنی...
وقتی عبور از همه معیارهای رایج پیرامون را تجربه می کنی...
کمی از مزه آن آزادی بی حد را می چشی.
فقط کمی

2009-04-14T20:02:00.002+04:30

این برداشت مطلق از آزادی چیز غریبی است.
ز هر چه رنگ تعلق پذیرد....
ترسناک و دلفریب و پر وسوسه و دلهره آور است.
چطور می شود تحمل کرد این هجوم زیاده از حد آزادی را؟
شاید اینجاست که مرزهای متفاوت ظرفیت انسانها آشکار می شود.

2009-04-14T19:43:00.000+04:30

غلام همت آنم که زیر چرخ کبود
ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزاد است

2009-04-11T19:39:00.000+04:30

شعرها سیالند.
کوه ها آرامند.
بندها آزادند.
مردمان در بندند.
و زمان بی رحم است.

2009-04-11T19:35:00.001+04:30

با کمی زیبایی
اندکی دلتنگی
و دمی آزادی
می توان راهی ساخت
که به فردا برسد.

2009-04-11T19:02:00.002+04:30

این ضعفهای من هستند که فضای آزادیم را مخدوش می کنند.
وقتی در عشق، در خلق کردن و در آزادی کاهل هستم،نقطه ضعفی اساسی دارد بطور جدی فعالیت می کند.

2009-04-07T12:37:00.000+04:30

بارزترین خروجی های آزادی، عشق و خلاقیت هستند.
اگر دنیای اطراف تو مملو از عشق و خلاقیت نیست می بایست کاری کرد.
آزادی گم شده است.

2009-04-07T12:34:00.001+04:30

هر روز که فردا می رسد متاسف هستیم که چرا دیروز را آزاد زندگی نکردیم. عجیب اینجاست که همین امروز را هم آزاد زندگی نمی کنیم.

2009-04-07T12:30:00.002+04:30

آزادی قابل داد و ستد نیست.
آزادی را نمی توان تحمیل کرد.
اما می توان آنرا دزدید یا دیگر گونه تعبیر کرد.
آزادی یک انتخاب است.
انتخابها را می توان یک عمر نگاه داشت یا در لحظه عوض کرد.

2009-04-06T09:39:00.001+04:30

بهترین راه از میان بردن آزادی، تبدیل کردن آن به یک ایدئولوژی است.

2009-04-06T09:37:00.000+04:30

مردم آزادند که آزادی را انتخاب نکنند. این هم از زیبایی های آزادی است.

2009-04-06T09:32:00.000+04:30

آدمهای آزاد منش و آدمهای ایدئولوژیست هر دو حقیقت گویی را می پسندند. آدم آزاد نتیجه نهایی حقیقت گویی را آزادی خودش و دیگران می داند بنابراین به ندرت مجبور می شود آن را کتمان کند. آدم ایدئولوژیست طرح حقیقت را تا جایی مجاز می داند که به ایدئولوژی اش آسیب نرسد بنابراین به ندرت می تواند حقیقت گویی کند. او برای پنهان یا کتمان کردن تمام یا قسمتی از حقیقت دلایل مستحکمی دارد.

2009-04-06T09:31:00.001+04:30

ذهن ایدئولوژیست اجازه بازی و انعطاف پذیری را از خودش صلب کرده است. او نمی خواهد فرصت ها و امکانهای دیگر را ببیند. آنجایی که ایدئولوژی متوقف می شود آزادی و خلاقیت فرصت بروز می یابند.

2009-04-06T09:27:00.000+04:30

برای یک ذهن آزاد، نخستین محدوده، آزادی های دیگران است. این مرزهاست که محدوده آزادی ها و انتخابهای او را تعریف می کنند. برای ذهن ایدئولوژیست، آزادی، حتی برای دیگران در خارج از محدوده ایدئولوژی اش معنا دارد. در این تعریف حتی شعار انسانی مانند برابری و مساوات هم تبدیل به ابزاری می شود برای همانند کردن انسانها و گرفتن حق انتخاب و آزادی های آنها.

2009-04-05T22:39:00.002+04:30

کسی که فکر می کند حق تعریف محدوده آزادی های دیگران را دارد حداقل تصوری از آزادی هم نخواهد داشت. نخستین قدم در آزادی، محترم دانستن حق دیگران در تعریف محدوده انتخابها و تصمیم گیری هایشان است.

2009-04-05T22:35:00.000+04:30

تنها مرز قابل اعتنا برای یک ذهن آزاد، آزادیهای دیگران است.

2009-03-29T10:49:00.001+04:30

وقتی به یک فضای ذهنی، هر چقدر هم ارزشمند و زیبا باشد مرخصی نمی دهیم، به فضای یک آدم ایدئولوژیک نزدیکتر می شویم. آدمهای ایدئولوژیک جرات دور شدن از یک فضای ذهنی و تجربه فضای جدید را ندارند. وقتی بطور مکرر استراحت می دهیم و تجربه می کنیم... استراحت می دهیم و تجربه می کنیم، آنگاه فضای آزادی احساس می شود.

2009-03-29T10:16:00.000+04:30

حتی فضای عشق هم مرخصی و استراحت می طلبد.

2009-03-19T21:16:00.001+03:30

دو سه تا کتاب دیدیم از عرفان نظر آهاری. خوش می نویسد این دختر. سری به وب سایتش زدم اما صفحه ای باز نشد.
www.nooronar.com
امیدوارم دفعه بعد چیزی آنجا باشد.

2009-03-15T12:09:00.001+03:30

وقتی به آزادی فکر کنی با هوشمندی سخن خواهی گفت.
وقتی به هوشمندی سخن بگویی به تواضع رفتار خواهی کرد.
وقتی متواضع باشی حضور محترمانه ای خواهی داشت.
آدمهای محترم جهانی از امکان برای خودشان و دیگران هستند.

2009-03-12T17:52:00.000+03:30

آزادی، راه رفتن روی لبه هایی است که معمولا هیچ آدم عاقلی روی آنها راه نمی رود. همین است که آزادی و خلاقیت را بی واسطه به هم مربوط می کند.

2009-03-12T17:49:00.002+03:30

با کمترین خدشه به پیکر آزادی این عشق است که از میان می رود و تا ترمیم آخرین کمبودهای آزادی نیز باز نمی گردد.

2009-03-12T17:47:00.001+03:30

تخمین زدن میزان ارزشهایی که در نبود آزادی از دست می رود دشوار است. از آن دشوارتر اندازه گیری بهایی است که که برای بدست آوردن آزادی خواهیم پرداخت.

2009-03-12T17:45:00.001+03:30

آدمی آزاد زاییده می شود و کم کم یاد می گیرد چگونه آزاد نباشد. شجاع ترین آدمها هم کمتر می توانند به عقب باز گردند و لحظه آنطور که به دنیا آمدند زندگی کنند.

2009-03-12T17:41:00.001+03:30

بیشتر اوقات آزادی در همین خلاصه می شود که آدم بتواند اعتقاد قلبی اش را به صراحت ادا کند. در تمامی اوقاتی که قدرت "نه" گفتن و شجاعت "بله" گفتن را نداریم نمی توانیم چیزی از آزادی را لمس کنیم.

2009-03-12T17:39:00.001+03:30

محترم بودن و محترم ماندن بسیار دشوار است. آنقدر دشوار که آدم گاهی اوقات می تواند کمی هم محترم باشد.

2009-03-08T20:29:00.001+03:30

احترام را از آزادی بگیر. هیچ چیز از آن باقی نمی ماند.

2009-03-07T11:12:00.002+03:30

فضای عشق و احترام جز در دنیای آزادی اتفاق نمی افتد. عشق و احترام و آزادی بستر آرامش است. آرامش بستر خلاقیت و خلاقیت صفت انسان بودن است. می توانیم کمی آدم تر باشیم.

2009-03-07T11:06:00.003+03:30

وقتی عشق به کسی یا چیزی محدود شود، آدم رابطه عاشقانه اش با دیگران را از دست می دهد. وقتی آدم رابطه عاشقانه اش با خودش باشد، تاثیرات این رابطه را به همه کائنات می تواند تعمیم دهد. نتیجه بارز این عشق در نخستین قدم، "احترام" است. آدمی که عاشق خودش باشد و قدرت تعمیم این عشق به دیگران را داشته باشد، آدم محترمی می شود که قادر است با دیگران روابط محترمانه برقرار کند.

2009-03-05T12:02:00.000+03:30

عشق رابطه ای است که من با خودم دارم. گاهی اوقات تو پیدا می شوی و این احساس را یادآوری می کنی.

2009-02-21T18:49:00.001+03:30

هر انسان آزادی نردبانی است برای تمام آدمها. فضای سخاوت او از آزادیش تغذیه می کند.

2009-02-21T18:46:00.001+03:30

آزادی من فضای رشد توست. تو هم از آزادی و فضای هیچت برای من فرصتی بساز. آزادی بسادگی از مرزهای قراردادی می گذرد.

2009-02-20T17:38:00.002+03:30

من آزاد هستم. بیش از آن که به تصور آید آزاد هستم. این آزادی دلیل خلاق بودن و دلیل انسان بودن من است. به هیچ قیمتی آن را معامله نخواهم کرد. من فروختنی نیستم.

2009-02-20T17:37:00.001+03:30

انسان موجودی است که اشتباه می کند. هیچوقت گوسفندی که به اشتباه به دنبال گرگ بدود زاده نشده است. من اشتباه می کنم و این دلیل انسان بودن من است. از اشتباهاتم شرمنده نیستم. سعی می کنم آنها را تکرار نکنم و صحنه را برای تجربه اشتباهات تازه باز بگزارم. گناهی در کار نیست. آنکه می خواهد صحنه اشتباهات مرا با مرزهای ایدئولوژیکش محدود کند، خود زندگی گوسفندی در پیش گرفته اما قادر نخواهد بود این زندگی را به من هم تحمیل کند.

2009-02-20T17:36:00.000+03:30

من با ارتباطاتم زنده هستم. دیگران هر طور که هستند، دلایل نفس کشیدن من هستند. با هم زندگی می کنیم و ارتباطی که در این با هم زندگی کردن خلق می شود با عث رشد همه ماست.

2009-02-20T17:34:00.000+03:30

دوستان، چه چیز جای آنها را می تواند پر کند؟

2009-02-16T00:41:00.001+03:30

چرا این همه گنبد را به طبیعت می چسبانند؟ آیا این پستان زمین است که به آسمان هدیه شده است؟

2009-02-15T22:20:00.002+03:30

دلم می خواهد یک گنبد با بزرگی افسانه ای بسازم و گنبد دیگری بسیار کوچکتر اما با پیچیدگی باور نکردنی.
فکر می کنم ساخت گنبدی با ترسیم ریاضی فوق العاده پیچیده چیز جالبی باشد. آنچنان پیچیده که ذهن نتواند خطوط را دنبال کند و تمیز دهد. آنچنان که ذهن و چشم دچار تناقض شوند و آنچه را چشم می بیند، ذهن نتواند باور کند یا تمیز دهد.

2009-02-15T22:14:00.002+03:30

به دنبال گنبدهای دیگر هستم.
این پیچیده ترین حجم معماری، عجیب ذهنم را به خود مشغول کرده است.
یک چیز جادویی است انگار.
نمی دانستم گنبد از هرم آغاز شده است.
چه قدم بزرگی است از یک شکل پایه هندسی به این قوسها و حجمهای شگفت انگیز.

2009-02-15T22:11:00.000+03:30

پروژه گنبد تمام شد. نفس راحتی کشیدم.

2009-02-07T10:06:00.004+03:30

از دوستی بزرگوارایمیل داشتم. برایم نوشته بود:
نخستین گام برای رسیدن به آگاهی، توجه کافی به کردار ، گفتار و پندار است.
زمانی که تا به این حد از احوال جسم، ذهن و زندگی خود با خبر شدیم،
آن گاه معجزات رخ می دهند.

2009-02-03T19:04:00.003+03:30

آدمهای آزاد اندیش و آدمهای ایدئولوژیک از هم می ترسند.
آدم آزاد اندیش بخاطر ذات آزادش براحتی اندیشه آدم ایدئولوژیک را به چالش می کشد و تمام ارزشهایش را زیر سوال می برد. آدم ایدئولوژیک در برابر اندیشه آدمهای آزاد برهنه و بی سلاح به نظر می رسد. به همین دلیل آدم ایدئولوژیک برای دفاع از اندیشه غیر قابل دفاعش از سلاح هایی غیر از جنس اندیشه بهره می گیرد. آدم اندیشمند هم در برابر تفنگ و شمشیر و تبر خودش را بی دفاع می یابد. آنها به شدت از یکدیگر می ترسند.

2009-02-03T18:56:00.001+03:30

آدمهای ایدئولوژیک را خیلی خطرناک یافتم. آنها انتخاب کرده اند که آزاد اندیش نباشند. آنها به نام ایدئولوژی شان قادرند هر جنایتی را مرتکب شوند.

2009-02-03T18:43:00.002+03:30

داشتن پول احساسی از قدرت به همراه دارد که با احساس خطر و ریسک از دست دادن آن مستهلک می شود. احساس قدرت واقعی در توان خلق ثروت است که هیچگاه فروکش نمی کند. آدم ثروت ساز بدون شک انسانی کارآفرین است. نیروی کارآفرینی، احساس مفید و ارزشمند بودن با خود دارد که این خیلی بیش از موتور قدرت است.

2009-02-01T12:07:00.003+03:30

هر روز از خودمان بپرسیم: امروز چقدر پول خلق کرده ام؟
فراموش نکنیم که پول خلق کردن با پول در آوردن متفاوت است.
این کار را نه از روی نیاز و نه از روی حرص زدن انجام بدهیم.
لذت موفقیت، لذت پولدار شدن و لذت فرصت داشتن برای به واقعیت کشیدن رویاها همه از این مسیر عبور می کنند.

2009-02-01T12:03:00.002+03:30

نگاهی بکنیم به مدیریت از طریق الگوها. کاش وقت کنم چیزهایی در این مورد بخوانم و بنویسم. مدیری که منابعش را بر اساس شناخت و هماوایی با الگوهای پیرامونش مدیریت می کند می تواند نمونه ای مثال زدنی از مدیریت باشد.
بدون شک می توان بر اساس حرکت دادن جریان سرمایه در مسیر الگوها به ثروت سازی پرداخت. کاش کمی اقتصاد می دانستم.

2009-02-01T11:59:00.002+03:30

این اواخر دوباره نگاهی می کردم به کتاب "هنر کشف آینده" به نظرم رسید چه مبحث شگفتی است این الگوها.
آنهایی که راه های هوشمندانه را در زندگی طی می کننده در واقع بدرستی الگوهای پیرامونی را در یافته اند. لذت می برم از درک و کشف الگوها. بخصوص الگوهای بکر و کشف نشده. آنها اصلی ترین راهنماهای خلق دریچه های تازه به زندگی هستند.

2009-01-29T16:09:00.001+03:30

هر روز از خودمان بپرسیم امروز چه نوآوری در کارمان خلق کردیم؟
اگر روزی این نوآوری اتفاق نیافتاد آن روز را در طول عمرمان به حساب نیاوریم.

2009-01-28T11:15:00.000+03:30

باید منابع را مدیریت کنیم تا پول بسازیم.
پول را باید مدیریت کنیم تا رشد کند.
من به پول به اضافه مدیریت می گویم اقتصاد.

2009-01-28T11:10:00.002+03:30

آدمهای احساساتی دنبال عشقشان می روند و امیدوارند بدست آوردن این عشق پول هم در پی داشته باشد. آدمهای عاقل دنبال پول می روند تا به کمک آن بتوانند به عشقشان دست پیدا کنند. حداقل برتری آدمهای عاقل این است که اگر به عشقشان دست پیدا نکنند می توانند با پولشان عشق کنند.

2009-01-27T17:33:00.001+03:30

قبلا در مورد رابطه آزادی و خلاقیت نوشته بودم.
رابطه عجیبی هست بین پول و آزادی.
این پول چه آزادی خلق می کند برای ذهن.

2009-01-27T17:31:00.000+03:30

تا بحال دچار باج گیری شدن را تجربه نکرده بودم.
کردم.

2009-01-27T10:01:00.003+03:30

رفرنس ریاضی گنبد باعث می شود بتوانیم برای طراحی یک گنبد زیبا عمق بی نهایت و غیر قابل تصوری داشته باشیم. تا هر کجا طراح بتواند صعود کند، ریاضیات همراهی خواهد کرد. این اواخر خروجی های هندسی بی نهایت پیچیده ای را دیدم که خالق آنها مدعی بود آینده معماری را خواهند ساخت. فکر می کنم آینده معماری از گنبدها شروع شود.

2009-01-27T09:55:00.002+03:30

گنبدها را خیلی دوست دارم. پیچیده و جدی هستند. طراحی یک گنبد هم رفرنس ریاضی و هم رفرنس طبیعی قدرتمند دارد. گنبدها در چهره مکعب مستطیلی رایج پیرامون یک وجود شاخص و بی بدیل دارند. گنبد بعدی را خیلی سبک تر و خیلی قوی تر خواهم ساخت. داریم مذاکره می کنیم.

2009-01-26T19:41:00.001+03:30

این اواخر مدام فکر می کنم چقدر خوش شانس هستم.
تیم کاری گنبد در مجموع تیم خوبی بود.
پروژه با گرفتاری و پیچیدگی آغاز شد اما هر مرحله به درستی پایان یافت.
الان جای خوبی هستیم.

عکسهای پروژه:
http://picasaweb.google.com/mhrhashemi/IUSTDomeProject#

2009-01-26T19:38:00.001+03:30

این اواخر چقدر توالی ها اتفاق می افتند.
همزمانی های عجیب، معانی عمیقی دارند.
گرچه ممکن است اتفاقات ساده ای بیش نباشند.
اما آدم عاقل از کنار هیچ اتفاقی، اتفاقی نمی گذرد.

2009-01-21T16:43:00.002+03:30

رهرو همیشه در حال عبور از خودش است.
رهرو همیشه دارد خودش را دوباره آغاز می کند.
هر روز یک روز تازه و هر لجظه یک لحظه جدید است.
آن آدم دیروز به پایان رسیده و آن لحظه قبل دیگر کذشته است.
همیشه به تمامی بگذریم.